Place sticky footer content here.

Algeracorridor

Ik, dé Algerabrug !  

vrijdag, 28 juni 2013 13:12 by sottje

Ella van Vliet, polderdichter van de Krimpenerwaard. AD-mediacafé, De Tuyter, Krimpen aan den IJssel, 29 november 2007

Het is 1958:
“Stoer en sterk 
met armen van staal
begin ik mijn prachtig succesverhaal.
want ÍK 
ben de gewéldige Algerabrug
met mijn massief ijzeren rug
en met mijn benen in beton gegoten
heb ÍK 
de Krimpenerwaard ontsloten!”
“Ik ken mijn taken van haver tot gort.
Moeiteloos rijdt men nu
van Krimpen naar Dordt.
In ’t IJsselwater trotseer ik – met bravoure- het tij
(nou ja…, met een stormvloedkerinkje aan mijn zij..)
Ik ben een parel aan uw kronen.
Weest dankbaar
dat u naast mij mag wonen.”

Inmiddels werd het de jaren tachtig:
“Ik voel me nu toch niet meer zo prachtig...
Zeg, heren van Rijkswaterstaat,
kijkt ú eens even hoe het met mij gaat.
Ik begin wat te scheuren hier en daar
en ’t wordt me toch wel een beetje zwaar.
Het raast maar door hè, dat verkeer
en volgens mij wordt het telkens meer.”
“Zou u zo vriendelijk willen zijn misschien
om mij een beetje te ontzien? 
Of, weet u, geef mij maar een extra baan,
dan hangen we die er aan de zijkant aan.
Dan praten we niet meer over die vochtige plekken.
Ik begin nl. hier en daar wat te lekken…
en mijn beton brokkelt ook al zo.
Niets zeggen hoor, tegen TNO!”
“Want weet je
ik ben natuurlijk nog wel die geweldige brug
met die massief ijzeren rug,
maar begrijpt u, dat zelfs ÍK wel een beetje slijt
gedurende die drukke tijd.”

Januari 2007:
“Had ik toch bijna de geest gegeven!
Een deel van mijn bouten, nee niet van die kleine
dreigde in het water te verdwijnen.
Groot alarm dus, dat begrijpt u wellicht.
Mijn gat werd  meteen voor nood gedicht.
En ’s nacht door Hollandia, definitief.
Toen kwam pas écht het initiatief.
“Er kan niet langer meer worden gewacht
op het groot onderhoud in 2008.”
De knappe koppen kwamen bij elkaar.
Het ging gebeuren en nog wel dit jaar.
“Het grootste knelpunt” werd ik genoemd
en om mijn stagnatie werd ik verdoemd.
Ik was een bottleneck, een corridor
en zo ging dat nog wel even door.
Ze noemden zelfs een túnnel, naar Ridderkerk!
Maar dát was te duur, en héél veel werk.
Maar ÍK ben het toch, die tot op de dag van vandaag
met míjn pijlers de economie draag!
Ik word steeds moedelozer en moe
en ben nu aan mijn laatste beetje toe.
Een reconstructie van mijn rug,
misschien zelfs een hele níeuwe brug?
Bezwaarschriften vliegen je om de horen.
Omwonenden willen die herrie ook niet meer horen.
Inmiddels is ‘t een klus met een miljoenenbudget
en wordt ik dan uiteindelijk tóch aan de kant gezet?
Ik zeg altijd maar: “De tijd zal het leren, 
je ziet het vanzelf,  het tij zal tóch keren…”
Want ÍK
Ik wás en ik bén toch maar
dé Algerabrug
die met mijn massief ijzeren rug
en met mijn benen in beton gegoten
toch maar mooi
de Krimpenerwaard heeft ontsloten…

bron: http://www.freewebs.com/crellatief/gedichten.htm


Actions:   E-mail | Permalink |

Reacties
Ontwerp door: Taglounge